Εφημερίδα τοίχου “γιατί φοράς κλουβί;”, τεύχος 73, 23 ιούλη 2017

photo-gfk-731

Ο ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΑΠΑΛΛΑΧΘΗΚΕ ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ που του φόρτωσε ο κρατικός μηχανισμός. Κάπως έτσι αφέθηκε ελεύθερος μετά από σχεδόν 5 χρόνια φυλάκισης και μηντιακής διαπόμπευσης. Όχι μόνο για κάτι που ούτως ή άλλως δεν έκανε (δηλαδή τη ληστεία στην πάρο) αλλά και για κάτι που είναι αξιακά αντίθετος σε αυτό όπως η δολοφονία ενός πολίτη (που ηλιθιωδώς πήγε τότε να σταματήσει τους ληστές). Απλά επειδή το κράτος και η Αντιτρομοκρατική του είχαν τις μεθοδεύσεις τους. Γι’ αυτό και του χρέωσαν και συμμετοχή στην ΕΟ συνομωσία πυρήνων της φωτιάς (ΣΠΦ), μπας και τον καταδικάσουν για όλα και χρεωθούν κι ένα φόνο όσοι κατηγορούνται για ΣΠΦ ώστε να φάνε μερικές εκατοντάδες χρόνια παραπάνω.

Κι έτσι όπως είναι τα πράγματα σε αυτή την κοινωνία με αυτό το υπέροχο σύστημα που έχει για να απονέμει δικαιοσύνη θα πρέπει να νιώθει και “τυχερός” που έκατσε 5 χρόνια μέσα ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ενοχής. Τουλάχιστον αυτός είχε και κάποιους λίγους εκτός των τειχών να μιλήσουν για την υπόθεσή του και να δημοσιοποιήσουν το αίσχος κάνοντάς το ακόμα πιο επαίσχυντο, κάτι που δεν έχει η τεράστια πλειοψηφία των φτωχοδιάβολων που πετιέται στις φυλακές και αφήνεται να ψοφήσει εκεί. Βιώνοντας μέσα σε μια γενικευμένη κοινωνική σιωπή αφενός το κατεξοχήν αίσχος που λέγεται αστική δικαιοσύνη και μοιράζει χρόνια και ποινές σα στραγάλια σε -κατά κύριο λόγο- ανθρώπους των κατώτερων κοινωνικών-οικονομικών στρωμάτων, και αφετέρου το περαιτέρω αίσχος του να καταδικάζεσαι χωρίς καν και καν κάποια στοιχεία της προκοπής, πολλές φορές απλά επειδή είσαι μετανάστης, δεν έχεις λεφτά για δικηγόρο, έχεις μπλέξει με την πρέζα, έκανες κάποια μικροπαράβαση, οι μπάτσοι θέλουν να κλείσουν κάποια υπόθεση και τη φορτώνουν όπου τους παίρνει κοκ.

Γυρίζοντας στην υπόθεση Θεοφίλου, αν και μας χαροποίησε η απόφαση, ούτε θα πανηγυρίσουμε ούτε θα μιλήσουμε για κάποια μεγάλη νίκη. Απλά θα προσπαθήσουμε να εξάγουμε δυο-τρία συμπεράσματα που μπορεί να φανούν χρήσιμα για τους Θεοφίλου (και όχι μόνο) του μέλλοντος, καθώς είναι η αντικρατική μας δράση και σκέψη το βασικό στοιχείο που μας ώθησε να σταθούμε αλληλέγγυοι σε αυτόν και όχι τόσο κάποια ιδεολογική συγγένεια ή προσωπική συμπάθεια (δεν τον ξέρουμε τον άνθρωπο). Συμπέρασμα πρώτο. ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΨΥΛΛΙΑΣΜΕΝΟΙ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΜΕ ΓΙΑ “ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣΩ DNA”. Δυστυχώς πολύς κόσμος έχοντας από τα πριν μια τυφλή εμπιστοσύνη σε ό,τι του φαίνεται “επιστημονικό” και χωρίς να έχει ανάλογες γνώσεις, ακούει “dna” και μετά πιστεύει ό,τι μαλακία και ανακρίβεια γράψει δίπλα από αυτή τη μαγική λέξη ο εκάστοτε αστυνομικός συντάκτης ή τα δελτία τύπου της αστυνομίας. Βέβαια λίγο να το ψάξει κανείς θα δει ότι υπάρχουν και πόσες κόντρα έρευνες που τεκμηριώνουν με πλήθος επιχειρημάτων (και με υπαρκτά παραδείγματα αρχικής καταδίκης ανθρώπων που τελικά απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες) ότι το dna δε μπορεί να είναι αξιόπιστο τεκμήριο ενοχής κάποιου. Και είναι δέκα φορές λιγότερο αξιόπιστο όταν αυτό “βρίσκεται” σε κάποιο κινητό αντικείμενο όπως το περίφημο καπέλο του Θεοφίλου (που δεν υπήρξε καν σαν εύρημα αλλά εφευρέθηκε εκ των υστέρων από την Αντιτρομοκρατική). Επίσης ακόμα και εισαγγελείς και δικαστές έχουν επίσημα αποφανθεί ότι το dna από μόνο του δε λέει τίποτα για την ενοχή κάποιου. Συμπέρασμα δεύτερο. ΑΣ ΑΜΦΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ “ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ” ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Πόσο μάλλον όταν αυτά στρέφονται ενάντια σε κατηγορίες ανθρώπων που είναι de facto στοχοποιημένοι από την κρατική εξουσία και τα κοινωνικά της στηρίγματα. Ακόμα κι αν αυτά φαίνονται να βγάζουν κάποια λογική και να είναι καλά στημένα. Το ότι η υπόθεση του Θεοφίλου έβγαζε μάτι όσον αφορά τα κατασκευασμένα στοιχεία, δε σημαίνει ότι θα γίνεται πάντα αυτό. Κι η αλήθεια είναι ότι εδώ αυτό έγινε γιατί κάποιος κόσμος παραπάνω έσκυψε πάνω στην υπόθεση, τη μελέτησε, βρήκε τα κενά της και τα δημοσιοποίησε, κάτι που είναι δύσκολο να γίνει σε κάθε τέτοια περίπτωση (και πιστέψτε μας υπάρχουν πολλές). Οπότε αν είναι να μας μείνει κάτι είναι ότι αφού αποδεδειγμένα το έκαναν σε αυτή την υπόθεση, οι ασφαλίτες και οι αντιτρομοκρατικάριοι σίγουρα το έχουν κάνει και σε άλλες περιπτώσεις (και όχι μόνο πολιτικές) και θα το ξανακάνουν. Πιο προσεκτικά. Γι’ αυτό πιο προσεκτικοί ας είμαστε κι εμείς. Τουλάχιστον όσοι από τους από τα κάτω αυτής της κοινωνίας δεν εμπιστευόμαστε το κράτος και τους μπάτσους του και δεν το βλέπουμε σαν το φύλακα άγγελό μας (όσοι εκμεταλλευτές μάς έχουν κάτσει στο σβέρκο μπορούν να το βλέπουν ως προστάτη τους, γιατί τέτοιο είναι γι’ αυτούς). Και φτάνουμε στο τρίτο συμπέρασμα. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ. ΑΠΛΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΝ. Όλοι οι δικαστές, ακόμα και αυτοί που θα πήγαιναν με το γράμμα του νόμου, υπερασπίζονται από το δικό τους πόστο την εκμεταλλευτικά οργανωμένη κοινωνία, την ταξική κοινωνία όπου κάποιοι (λιγότεροι) ζουν εις βάρος κάποιων άλλων (πολλών περισσότερων). Και αυτό δεν αλλάζει. Είναι ο ρόλος τους και ο ρόλος υπερισχύει της προσωπικότητας. Το ίδιο ισχύει και για μπάτσους, εργοδότες και άλλα τέτοια αντιπαθή δίποδα. [παρένθεση: Εκτός από τα παραπάνω κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε εδώ επιγραμματικά και τη θέση εξουσίας που έχουν οι δικαστές και την εκμεταλλεύονται δεόντως προκειμένου να υπηρετήσουν τα ειδικά συμφέροντά τους και γι’ αυτό πολλές φορές έρχονται σε αντιπαράθεση με την εκάστοτε πολιτική εξουσία σε ένα δικό τους ενδοεξουσιαστικό παιχνίδι. Τέλος παρένθεσης.] Ίσως και αυτοί οι 3 από τους 5 δικαστές που απάλλαξαν το Θεοφίλου από όλες τις κατηγορίες, είχαν πάρει άλλη απόφαση αν η Αντιτρομοκρατική τούς είχε φέρει και μισό στοιχείο της προκοπής πέρα από την αλαζονεία των στελεχών της και τις καταθέσεις τους “έτσι είναι, γιατί έτσι το λέω εγώ”. Θεωρούμε ότι αυτή η δικαστική απόφαση μπορεί να διορθώσει λίγο αυτή την αλαζονεία και να στήνουν καλύτερα τις σκευωρίες τους ώστε να μπορούν ακόμα και οι τυπικοί δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους (οι άλλοι δικαστές, αυτοί που έχουν ουσιαστικά αποφασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου πριν ξεκινήσει η δίκη δε νοιάζονται ιδιαίτερα για το αν στήθηκε καλά η σκευωρία). Και αυτό δε νομίζουμε ότι είναι απαραίτητα καλύτερο για μας.

Τέλος, αν αναρωτιέται κανείς για το αν θα την πληρώσουν κάπως ή αν έστω θα λογοδοτήσουν κάπου οι δημοσιογράφοι που τον διαπόμπευσαν ως “φονιά της πάρου”, οι δικαστές και εισαγγελείς που τον έριξαν 5 χρόνια στη φυλακή και οι αντιτρομοκρατικάριοι που έστησαν αυτή την καραμπινάτη σκευωρία, ε, σοβαροί νά ‘μαστε. Όλα αυτά τα καθάρματα μια χαρά καθαρή θα τη βγάλουν. Τρώνε, πίνουν, σκοτώνουν και καταστρέφουν ζωές. Μέχρι εμείς….

Για να παρακολουθήσετε όλη την υπόθεση επισκεφτείτε το freetheofilou.wordpress.com. Ακόμα και που τέλειωσε η υπόθεση έχει τη σημασία της. Για τις επόμενες…

ΥΓ: Έχει καταντήσει αηδία η εδώ και χρόνια μεθόδευση της Αντιτρομοκρατικής “συλλαμβάνω όποιον γουστάρω και τον κατηγορώ για συμμετοχή στη ΣΠΦ” είτε με “στοιχείο” κάποιο δείγμα dna που άφησαν σε κάποιο κινητό αντικείμενο ή σε κάποιο σπίτι που έμενε κάποιος που έχει κατηγορηθεί για ΣΠΦ (και το οποίο κανονικό κανονικότατο σπίτι οι αντιτρομοκρατικάριοι βάφτισαν σκοπίμως “γιάφκα”) είτε “με στοιχείο” κάποια προσωπική σχέση που είχε κάποιος με κάποιον που ήξερε κάποιον που ήξερε κάποιο μέλος της ΣΠΦ (ή απλά κάποιον κατηγορούμενο για ΣΠΦ) είτε ό,τι άλλο σκεφτούν οι αντιτρομοκρατικάριοι. Τελευταία πράξη η υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή όπου έφαγαν 13 χρόνια φυλακή με ένα σκεπτικό πιο γελοίο και ατεκμηρίωτο και από αυτό της υπόθεσης Θεοφίλου (στην περίπτωση της Ηριάννας δεν υπάρχει καν πια το ούτως ή άλλως λειψό δείγμα dna). Κι αν μας αφορά αυτή η υπόθεση δεν είναι επειδή η Ηριάννα είναι “καταξιωμένη πανεπιστημιακός” και ο Περικλής “καλό παιδί”, αλλά επειδή πρέπει να μπει ένα φρένο στην παραπάνω μεθόδευση της Αντιτρομοκρατικής, την οποία δεν έχει σκοπό να παρατήσει έτσι απλά. Επίσης ας έχουμε στο νου μας ότι οπουδήποτε εμπλέκονται τα διάφορα συριζοειδή και σπεκουλάρουν πάνω σε τέτοιες υποθέσεις, μόνο για το καλό της εκάστοτε υπόθεσης και του ευρύτερου αγώνα ενάντια στην καταστολή δεν είναι. Ο νοών νοείτω.

Advertisements